|
สะวีดัด...สวัสดีผู้อ่านทุกท่าน อออกจะเป็นการเปิดตัวที่ประหลาดไปสัก หน่อยสำหรับคอลัมน์นี้ ไฉนถึงว่าอย่างนั้น บางท่านอาจตอบในใจว่าชื่อเรื่องเชย บางท่านอาจว่าชื่อคนเขียนไม่ทันสมัย บางท่านอาจว่าเพราะสำนวนออกไปทางยี่เกมั๊ง... อะไรทำนองนั้นก็ได้ ที่ว่าประหลาดของผู้เขียนหมายถึงมาแบบไม่มีปี่มีขุ่ย เนื่องจากพระเดช พระคุณหลวงพ่อท่านอยากให้มีเนื้อหาที่หลากหลายในเล่ม จึงได้เพิ่มคอลัมน์เบาสมอง อ่านกันได้ทุกเพศทุกวัยเข้ามา คอลัมน์นี้จึงก่อกำเนิดขึ้น คิดอยู่นานเหมือนกันว่า จะนำเสนอเรื่องอะไรดี จึงจะสามารถลงติดต่อกันได้หลายฉบับและมีภาพประกอบ เรื่องด้วย จึงค้นดูงานเขียนเก่าๆ ที่นำติดตัวมาด้วย เห็นมีเรื่องนี้ที่เข้ากับความต้องการ จึงได้นำมาปัดฝุ่นใหม่ อย่างที่ปรากฏต่อสายตาท่านอยู่นี้
ขอทำความเข้าใจก่อนที่ท่านจะติดตามเรื่องตรงนี้ก่อนว่า บทความนี้ไม่ได้ เขียนขึ้นใหม่ทั้งหมด เป็นการเอาเรื่องเก่ามาเล่าใหม่ เนื่องจากได้นำเสนอไปหลาย ครั้งแล้วในเมืองไทย ในขณะที่เขียนนั้น (2537/1994) ผู้เขียนปฏิบัติหน้าที่อยู่ตามชนบท (บ้านนอก) ของเมืองไทย การใช้ถ้อยคำสำนวนก็เป็นแบบบ้านนอกๆ อารมณ์ที่เขียน ก็เป็นเมื่อสี่ปีก่อนโน้น เหตุการณ์ที่แทรกอยู่ตามเรื่องก็เป็นเหตุการณ์ตอนโน้น บางตัว อย่างที่มีแทรก ก็ใช้ตัวอย่างตอนโน้น ซึ่งบางอย่างอาจล้าสมัยไปแล้วในตอนนี้ แต่สาระสำคัญของเรื่องยังคงมีอยู่ครบถ้วนเช่นเดิม เช่นสังเวชนียสถาน ชีวิตความเป็นอยู่ ของผู้คน และความเป็นไปในชมพูทวีป (อินเดีย) คงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมากนัก เพราะอินเดียถือได้ว่าเป็นประเทศหนึ่งที่รักษาวัฒนธรรมดั้งเดิมของตนเอาไว้ ได้อย่างเหนียวแน่น และจะพยายามหาข้อมูลใหม่มาเพิ่มเติมให้ท่านได้รับรู้เป็นเครื่อง ประเทืองปัญญาให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ แต่การเสนอภาพประกอบอาจไม่ชัดเจนนัก เนื่องเพราะข่าววัดของเราจัดพิมพ์สีเดียว หากท่านที่ใช้คอมพิวเตอร์และเชื่อมต่ออินเตอร์เน็ตสามารถที่จะติดตามอ่านเฉียดแดนพุทธภูมิ ฉบับบนอินเตอร์เน็ตได้ที่ http://www.watwashington.org ซึ่งจะเปิดบริการตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2542 เป็นต้นไป ท่านจะได้ชมภาพสีและภาพบางส่วนที่ไม่ได้นำลงในข่าววัดนี้
ผู้เขียนใช้ชีวิตในแดนพุทธภูมิเพียง 15 วันเท่านั้น ข้อมูลที่ได้เป็นวัตถุดิบในการ เขียน ได้จากการบันทึกระหว่างนั้นบ้าง จากการพูดคุยกับท่านที่อยู่ที่นั่นนานหลายปีบ้าง จากหนังสือที่เกี่ยวข้องที่พอจะหาได้บ้าง เชื่อแน่ว่าความผิดพลาดคลาดเคลื่อนอาจมีอยู่บ้าง ไม่มากคงน้อย ต้องขออภัยไว้เสียแต่ตอนต้นนี้
15 วัน แห่งการท่องไปในแดนภารตะ ได้รู้ได้เห็นสิ่งใดมาบ้าง หากสนใจ เชิญท่านติดตามได้ในเฉียดแดนพุทธภูมิ จะสาธยายเรื่องเรื่องสั้นค่อนข้างยาวสู่ท่านฟัง สำหรับการทักทายกันในฉบับนี้ ขอนำเสนอภาพบางตอนให้ท่านกระหายไว้ก่อน แล้วจะทะยอยลงรายละเอียดแก้ความกระหายของท่านไปทีละตอน อย่าพลาด แม้แต่ฉบับเดียวเดี๋ยวจะเสียใจ โดยเฉพาะผู้ที่สนใจเรื่องราวประวัติศาสตร์ ของ พระพุทธศาสนา และสนใจที่จะไปเยือนแดนพุทธภูมิ
ข่าววัดทุกฉบับอย่าลืม....เรามีนัดกันที่คอลัมน์นี้ ลืมกินข้าวลืมได้ ลืมจ่ายบิลล์ค่าน้ำค่าไฟลืมได้ ลืมทักคนข้างเคียงอาจลืมได้ ลืมหายใจลืมเถอะ แต่....อย่าลืมอ่านเฉียดแดนพุทธภูมิ พบกับสาระได้ในฉบับหน้า ฉบับนี้ขอให้ผู้ที่กำลังจะเป็นแฟนานุแฟน (คอลัมน์) ของมหาบ้านนอกทุกท่าน จงประสบแต่ความสุขโชคดี.